Yani Neko
Chainsmoker Cat
Yani to kotka z ciężką uzależnieniem od palenia papierosów. Pal tak mocno, że jej mieszkanie śmierdzi popiołem i jest posiane końcówkami papierosów oraz mnóstwem innego śmiecia! Za każdym razem, gdy próbuje rzucić palenie, poddaje się pragnieniu i niemal natychmiast wraca do nałogu. Czy kiedykolwiek doprowadzi swoje życie do porządku, czy też skazana jest na wieczne bycie palącą jak szalona leniwą osobą?
SZCZEGÓŁY SERII:
Typ:TV
Produkcja:Japońska
Źródło:Manga
Liczba odcinków: 12
Długość odcinka: 23 min
Cykliczność:Raz w tygodniu
Odcinki na premierę: 1
Premiera serii: Lato 2026
Emisja: lipiec 2026 – wrzesień 2026
Premiera (JST):3 lip 2026, 02:30
Premiera:~
Tytuł oryginalny:ヤニねこ
Alternatywne tytuły:ヤニねこ, Chainsmoker Cat
Demografia: Seinen
Gatunki:
Tematyka:
Yani Neko
Chainsmoker Cat
SZCZEGÓŁY SERII:
Typ:TV
Produkcja:Japońska
Źródło:Manga
Liczba odcinków: 12
Długość odcinka: 23 min
Cykliczność:Raz w tygodniu
Odcinki na premierę: 1
Premiera serii: Lato 2026
Emisja: lipiec 2026 – wrzesień 2026
Premiera (JST):3 lip 2026, 02:30
Premiera:~
Tytuł oryginalny:ヤニねこ
Alternatywne tytuły:ヤニねこ, Chainsmoker Cat
Demografia: Seinen
Gatunki:
Tematyka:
STATYSTYKI SERII
STATYSTYKI OGLĄDALNOŚCI:
STATYSTYKI WEDŁUG OCEN:
Odcinki
(12)Nr odcinka
Nazwa odcinkaJakośćNapisyAudioData emisji
Wczytywanie odcinków…
Powiązane serie
(2)
AdaptacjaManga
Yani Neko
Chainsmoker Cat
InneONA
Postaci, aktorzy i produkcja
(30)
Galeria
(2)Recenzje
Recenzje są obecnie niedostępne
Nie można obecnie wyświetlić recenzji tej serii.
Komentarze
(22)Rekomendowane serie
Brak rekomendacji
Nie dodano jeszcze rekomendacji dla tej serii.
Przeczytane. Bardzo fajny komantarz. Fajnie poczytać czyjeś spostrzeżenia.
A co do anime - warto obejrzeć z uwagi na dużą satyrę wielu kwestii społecznych.
Dobre i tyle, jadłem przy tym anime i nic mnie nie ruszyło, tak samo nie będę wnikał w meandry historii i wyciągał z tego refleksji bo gówno mnie to obchodzi xD humor momentami był fenomenalny
któremu blisko do innej fantastycznej komedii pod względem gagów "Prison School"
oczywiście będę oczekiwał kolejnego sezonu bo takich serii jest zdecydowanie zbyt mało.
Co do samego anime to początkowo też zakładałem, że to jakieś głupkowate anime z rubasznym humorem ale jednak jest w tym coś więcej. Trochę mi to przypomina twórczość Koterskiego która też powierzchownie jest przesiąknięta chamskim humorem ale w głębi przekazuję dosyć smutny przekaz który skłania do przemyśleń.
Mimo wszystko to anime pokazuję raczej taką soft-patologię bo z takiej prawdziwej to ciężko by zrobić komedię ale mimo wszystko pokazuję w jakim bagnie takie środowisko tkwi i jak ciężko się z tego bagna wyrwać.
Jeżeli lubisz animce które pozornie są komediowe ale skłaniają do refleksji bo są to polecam Uramichi Oniisan.
Ja daję temu anime 8/10, a byłoby więcej gdyby czasem nie przeginali z tym humorem
Genialne anime z głęboką i poruszającą historią i jeszcze lepszymi postaciami pod przykrywką
absolutnej obrzydliwości.
Piszę to już po obejrzeniu prawie całego anime (ostatni odcinek został) i moje spostrzeżenia z pierwszych trzech odcinków okazały się słuszne. I to dużo bardziej, niż przewidywałem.
Dlatego jeszcze bardziej dziwi mnie ta niska ocena. Rozumiem, że początkowe odcinki naprawdę są festiwalem absurdu i największych obrzydliwości. Nie są one przy tym szczególnie głębokie. Myślę jednak, że to celowy zabieg. Ma wywołać taki szok, żeby widz zaczął oglądać z czystej ciekawości, a później dostał prawdziwą, znacznie głębszą historię.
W dzisiejszych czasach anime musi zainteresować od pierwszego odcinka. Historia o kocie palaczu nie brzmi zbyt zachęcająco. Brzmi jak typowe sezonowe gówno, które obejrzą ludzie, którym albo mega się nudzi w życiu, albo których gust anime szura po dnie.
To trochę jak ze sztuką współczesną, która często musi wywołać szok, żeby ktoś w ogóle się zatrzymał. Kolejny piękny obraz zginie pośród setek tysięcy innych, a ten jeden brzydki, dziwny czy kontrowersyjny czymś się wyróżni. Myślę, że tak właśnie należy podsumować ten zabieg.
Problemy, jakie tutaj widzę, są dwa. Ludzie szukający głębszych historii, anime, nad którymi trzeba się pochylić, bo nie podają wszystkiego na tacy, mogą odrzucić anime o palącej kotodziewczynce. Ja sam do nich należę. Z samego założenia brzmi to jak zwykłe gówno.
Natomiast ludzie, którzy przychodzą tutaj, bo "haha, kotodziewczynka pali, kupa, wymiociny", będą śmiać się z powierzchownych żartów i również mogą nie dostrzec głębi tej historii.
Oczywiście nie chcę z siebie robić jakiegoś wyrafinowanego znawcy chińskich bajek, bo sam wielu nawiązań nie wyłapałem. To anime czasami robi coś wprost, ale jeszcze częściej przykrywa to żartem. Patrząc na to, co ląduje na samej górze każdego sezonu, śmiało mogę założyć, że właśnie tak wiele osób je odbierze.
I właśnie tutaj dochodzimy do geniuszu tego anime.
Można je obejrzeć dla zwykłych, śmiesznych lub nie, ale z pewnością obrzydliwych żartów. Można je też obejrzeć dla historii, postaci i całego świata przedstawionego. Więc to anime celuje albo w każdego, albo w nikogo. W nikogo właśnie z powodów opisanych wyżej.
Jednocześnie groteska tego anime jest piękna. Łamie typowe schematy fanserwisowych neko dziewczynek, przedstawiając je w sposób obrzydliwy, ale jednocześnie dość ludzki. Każda ma swoją trudną historię, swoje problemy i zmaga się z trudami tego świata.
Gdyby było to kolejne poważne anime o takich problemach, z pewnością nie zachwycałbym się nim aż tak bardzo, bo samo zrobienie poważnej historii nie jest szczególnie trudne. Trudne jest zrobić anime tak, aby wyglądało na komedię, a w rzeczywistości było naprawdę mega przygnębiające.
Przypomina mi to trochę Kotaro Lives Alone, chociaż nie wiem, czy tutaj nie zostało to zrobione nawet lepiej. W Kotaro przez cały odcinek śmiejesz się z zabawnej sytuacji, a na sam koniec dostajesz drugie dno, które jest niczym młot. Anime zadaje ci wtedy pytanie: "z czego się tak bardzo śmiałeś?"
Tutaj jest to jeszcze bardziej ukryte i to widz musi sam zacząć to zauważać.
Gdzieś widziałem stwierdzenie, że to anime jest niczym przyjaciel z klasy, ten najbardziej roześmiany, który każdemu chce pomóc i jest duszą towarzystwa. Taki, któremu czasami pęka maska, ale zaraz przykrywa to żartem. Ten przyjaciel, który nigdy już tej szkoły nie ukończy i każdy zastanawia się dlaczego, przecież był taki radosny.
I zgadzam się w 100%.
Tym, co mnie do tego zachęciło, był trailer, cholera!
Jak zobaczyłem tę kreskę, stwierdziłem, że nie ma szans, aby tak dobra kreska była w gównianym anime. Nikomu by się nie chciało tego robić. Szkoda czasu animatorów!
To anime jest zrobione przez geniusza na tak wielu płaszczyznach, że piszę tę opinię w taki sposób tylko dlatego, żeby został on doceniony.
Chociaż na początkowych odcinkach podszedłem do tego jak do żartu. Pomyślałem: "A, opiszę poważnie anime, które pewnie jest niczym więcej niż głupią parodią". O matko, jak ja się myliłem.
Po prostu po dłuższym zastanowieniu się rzeczywiście to anime takie jest. No i podszedłem do niego w 100% na poważnie.
Tak po prostu, z obowiązku oglądacza anime, gdzie zalewani jesteśmy taśmociągiem generycznych animców, które są dosłownie kalkami, a taka perełka ma ocenę 6.
NO NIE WYTRZYMIE!
Jeśli choć jedna osoba obejrzy dzięki temu anime i dostrzeże tę historię, to było warto.
Z szacunku dla tego geniuszu i tego, jak wielkiego trudu i wiedzy wymagały pewne szczegóły, które zwyczajnie można było olać. I tak nikt ich nie zauważy, a jednak one tu są.
Trafia mnie coś, jak widzę tę niesprawiedliwość.
Ale do rzeczy.
Dźwięk używany w tym anime jest autentyczny.
Dźwięk otwieranej paczki papierosów jest autentyczny. Ktoś dosłownie przy mikrofonie odpakował paczkę petów i wyjmował je.
To samo tyczy się zapalniczki. Tylko tu jest drobny szczegół. To nie jest dźwięk odpalania pierwszej lepszej zapalniczki. To jest dosłownie ten charakterystyczny dźwięk odpalania tej najtańszej, najbardziej gównianej zapalniczki, którą już teraz ciężko dostać.
Jak ktoś ją dorwie, to polecam kupić, odpalić odcinek i popstrykać. To jest ten sam dźwięk!
Taki szczegół w anime!!!
Wyrzucanie śmieci i sprzątanie pokoju. Tu jest to również bardzo dobrze odwzorowane. Nie wiem naprawdę, w jakim środowisku autor się obracał, ale ja kiedyś wyczytałem w internecie, że osoby często uzależnione od narkotyków czy innych substancji mają z tym problem. Rodziny osób uzależnionych, które mieszkają daleko, czasami sprawdzają w ten sposób, czy wszystko u nich "okej", czy nie wróciły do nałogu.
Posprzątany pokój czy mieszkanie znaczy, że jest dobrze. Jeśli pokój wygląda jak u Yanineko, to cóż...
Naprawdę bym tej ciekawostki nie wyłapał, gdybym kiedyś o tym nie przeczytał.
Dobrym szczegółem są też środki przeczyszczające u Yakuneko. Opioidy wywołują zaparcia. Skąd autor o tym wie? Ciekawy szczegół.
Takie małe rzeczy budują to anime!
Nie chcę powtarzać wcześniejszego komentarza, bo można go przeczytać, co polecam. Dlatego zostawię kwestię nawiązań, które są genialne, oraz dyskryminacji rasowej, bo o tym już pisałem.
Opening jest absolutnym złotem.
Polecam pełną wersję na YouTube, tę japońską. Są nawet napisy po polsku.
Jest tak nostalgiczny, a jednocześnie tak pełny cierpienia, że po dłuższym przesłuchaniu słucha się tego jak "Miasto Warszawa" podczas jesiennej, nocnej przejażdżki po mieście. A nawet nie wiem, czy nie lepiej.
Można podzielić go na dwie części.
Jest to manifest ludzi, którzy czują, że nic nie znaczą i nic nie mają, przykryty dość prostym i wulgarnym językiem, dosłownie jak całe to anime.
Tylko to "nic" jest bardzo szerokie. Brak perspektyw, sukcesu, statusu, poczucia własnej wartości, bliskości, sensu, przynależności.
Ci ludzie próbują znaleźć przynależność, ponieważ nie pasują do społeczeństwa, w którym jeśli nie idziesz tak jak inni, to przestajesz przynależeć. Jednocześnie próbują znaleźć sens, który nada ich życiu koloru.
Masturbują się, płacząc albo myśląc o kimś - Tak, to jest w openingu. Brzmi wulgarnie, ale nie jest to takie proste. Tutaj seksualność zastępuje prawdziwą bliskość. Mają fantazję, w głowie obraz tej osoby, marzenie, ale nie mają realnej relacji.
Doprowadza ich to do smutku, który próbują zagłuszyć właśnie tym.
A następnie powtarzają to, aby jeszcze mocniej zagłuszyć ból, co prowadzi do błędnego koła.
Całość piosenki to tak naprawdę typowe mechanizmy obronne ludzi odrzuconych i wyśmiewanych, którzy chcą być akceptowani.
Przykładowo, kiedy mowa o tym, że "jak się zaśmiejesz, zabiję cię", jest to tarcza obronna. Zdają sobie sprawę ze swoich słabości i wstydzą się ich, dlatego żeby inni się z nich nie śmiali, eksponują je. Wystawiają się i sami się z nich śmieją, a wszystko właśnie ze strachu, że inni będą się z
nich śmiać.
Dosłownie coś w stylu: "Zanim ty nazwiesz mnie incelem, ja sam nazwę się nim przed tobą".
Wtedy ewentualna kpina traci na impecie.
No i przechodzimy do drugiej części tej piosenki, w której dosłownie mamy odwrócenie wstydu i bunt wobec tego.
Normalna osoba, która się wstydzi, nie chce tego eksponować. Tutaj mamy próbę przekucia słabości w siłę.
Coś w stylu: "Świat nas odrzucił? To my odrzucimy świat jeszcze bardziej, aż nas zauważy".
Jest jeszcze ironia połączona właśnie z tą tarczą obronną.
Dziękują Bogu za samotność.
Tylko to jest właśnie takie płytkie zagłuszanie siebie i próba akceptacji stanu rzeczy. Skoro już coś się stało i tego nie chcę, to będę udawać, że tak naprawdę tego chciałem.
To pozwala odzyskać chociaż minimalną kontrolę nad sytuacją.
To jest piękna piosenka, zwłaszcza końcówka, bo jest prawdziwym rollercoasterem.
Z jednej strony daje nadzieję, bo mówi o tym, że może i nie mają nic, ale wciąż mają marzenia. Może i są żałośni, życie jest puste, ale wciąż je mają i to jest iskierka nadziei.
Ci, którzy mają tę iskierkę, muszą się jej trzymać i walczyć. Ale jednocześnie ci, którym się nie udało, niech pamiętają, że i tak po wszystkich zostanie tylko popiół.
I często tą iskierką jest obiekt pragnień. Nie potrzebują tak naprawdę tego wszystkiego, pieniędzy, statusu. Chodzi o tę jedną rzecz, której naprawdę chcą.
Cały utwór staje się mniej historią o "nieudacznikach", a bardziej historią ludzi, którzy nie mają prawie nic, ale znaleźli jeden obiekt pragnienia, który nadaje ich życiu znaczenie.
A tak przy okazji, bo może kogoś zastanawiają te numerki 3301/3304/3401.
To jest nawiązanie do najtańszej włoskiej sieciówki z jedzeniem, Saizeriya. Według internetu jest to tak tanie, że człowiek zastanawia się, czy to legalne, zjadliwe jedzenie i czy pracownicy dostają chociaż wypłatę, bo to się po prostu nie powinno opłacać.
Numerki te oznaczają kody jedzenia. 3301 to piwo, 3304 lemon sour, a 3401 to kieliszek czerwonego wina.
Wow. Jeśli ktoś to jeszcze czyta, to szacun dla ciebie, człowieku.
Nie wiem, kim jesteś, ale naprawdę podziwiam.
Przejdźmy do tego, co to anime potrafiło stworzyć, a inne nie, i to przy tak małej liczbie odcinków.
Prawdziwą głębię postaci i historię, która nie robi z widza głupka.
Nie będę tu oceniać humoru, bo każdemu może się podobać co innego. Chodzi mi właśnie o to, co to anime chce nam przekazać.
No bo nie oszukujmy się, autor postanowił władować tu wszystkie najbardziej dziwne fetysze świata. Wielu z nich pewnie nie znam i nie wyłapałem, ale właśnie z tego anime dowiedziałem się, że istnieje fetysz jamy ustnej.
(sic!)
Dlatego humor odstawmy na bok.
Tu wstawię wszystko w spoiler, bo będę skakał po odcinkach. Najlepiej przeczytać po obejrzeniu, bo niektóre rzeczy mogą być
mocne.
Nie będę się wstrzymywał.
Jeśli nie jesteś pewien, czy w ogóle chcesz obejrzeć to anime, ale raczej tego nie zrobisz, możesz przeczytać. Wtedy po prostu będziesz od razu dostrzegać coś więcej w tym anime, ale zepsujesz sobie odkrywanie tego.
Zacznijmy od całego świata.
Nasze neko postacie to tak naprawdę kosmici, którzy wylądowali na Ziemi dawno temu. Od samego początku praktycznie byli zniewoleni. Próbowano ich wszystkich zabić, eksterminować, prowadzono z nimi wojny. Wykorzystywano ich jako obiekty seksualne, ponieważ nie widać po nich, że się starzeją. Były również ich powstania, zakończone śmiercią wielu z nich.
Zwykły rasizm i strach przed nimi.
Ale czy taki nieuzasadniony?
Zwierzoludzie są dość inwazyjnym "gatunkiem". Ze stosunku człowieka z nimi zawsze narodzi się zwierzoczłowiek. Z czysto biologicznego punktu widzenia stanowią więc ogromne zagrożenie, bo mogą się krzyżować nie tylko ze swoim gatunkiem, ale też z ludźmi i są tutaj w uprzywilejowanej pozycji, ponieważ ich rasa zawsze będzie liczniejsza.
Nie zostało to być może powiedziane wprost, ale zauważmy, że nasze kotodziewczynki są seksualizowane. I chociaż może być to zwykły fanserwis, anime nie gra tym jakoś specjalnie, dlatego może kryć się tu drugie dno.
Mianowicie po prostu podobają się ludziom.
Wydaje się to niczym nadzwyczajnym, ale w połączeniu z ich biologią, dzięki której rodzą się tylko zwierzoludzie, nagle staje się to potencjalnie groźne dla gatunku ludzkiego.
Dodatkowo sama ich siła fizyczna i zdolności znacznie przewyższają ludzkie.
W 5. odcinku jest wspomniane, że potrafią skakać na 8 metrów, podkradać się niepostrzeżenie i świetnie pływają. Mamy też inne zdolności, które były pokazane, czyli wytrzymałość, ogólną
sprawność fizyczną, słuch, węch i inne. Jednocześnie mają silne skłonności do polowania.
Wszystkie te przewagi, skłonności i atrybuty naturalnie stawiają ich w pozycji drapieżnika szczytowego względem człowieka.
Czy więc te obawy nie wydają się słuszne?
Stąd też decyzja o eksterminacji, a później systemowy rasizm, który przetrwał do czasów, które widzimy w anime, choć już w znacznie lżejszej formie.
Ten świat jest bardzo ciekawy i dużo głębszy, niż mógłby się wydawać. A przypominam, anime rzuca to wszystko tylko mimochodem. Dodatkowo jest coś, co naprawdę trzeba wychwycić pod koniec sezonu.
Być może nasze neko postacie nie są wcale tak przyjazne, jak się wydają.
To moja teoria, ale jeleń wspomina o tym, że jego gatunek był kiedyś dużo inteligentniejszy od kotodziewczynek. Toczyli nawet wojnę, którą ostatecznie przegrali, ale powoli ich wspomnienia i inteligencja zaczęły zanikać i zmienili się w dzikie zwierzęta.
Widać to, kiedy Yanineko daje mu papierosa, a on całkiem traci świadomość i zamienia się w dzikiego jelenia.
I tu właśnie ma użytek moja teoria, która być może wyjaśnia zamiłowanie neko do używek.
Było to tak losowe, że po tym anime spodziewałbym się drugiego dna.
A mianowicie: pod wpływem różnych substancji, w tym papierosów, dziczeją.
Widać to doskonale po trzeźwej Imoko, której nawet koleżanki zwracają uwagę, że nie zachowuje się jak zwierzoludź, oraz Kansai. One nie palą i są chyba najlepiej przystosowanymi do życia w społeczeństwie jednostkami.
Yanineko kieruje się instynktami. Być może jest to po prostu kreacja postaci, ale jednocześnie koty "pierwotne" w tej osadzie hodują i palą tytoń.
Może to przypadek.
Może nie.
Ale po tym anime naprawdę bym się nie zdziwił, gdyby okazało się, że autor zostawił tutaj jakieś drugie dno. Może to być również alegoria tego, że stając się niewolnikami używek zmieniamy się i "dziczejemy"
Ale wracając od mojej teorii.
Dziś rasizm zelżał, ale wciąż jest obecny. Śluby neko dziewczynek z ludźmi są niepolecane, pewnie ze względu na wzrost populacji, choć zostały ubrane w łatwiejsze do zrozumienia dla ludzi słowa, takie jak to, że powodują alergie czy śmierdzą po kąpieli.
Zwierzoludzie są zamknięci w gettach, które uniemożliwiają asymilację, ale ten temat poruszałem już we wcześniejszym komentarzu. Nadal jest on aktualny.
Przejdźmy do postaci, bo to jest jedna z tych rzeczy, które to anime potrafi zbudować genialnie i to do tego tak naturalnie, że widz nawet nie orientuje się, jak bardzo poznaje te postacie.
Śmiało mogę powiedzieć, że większość anime może się tego uczyć, nawet tych topowych, a w przypadku 12-odcinkowych serii jest to rzecz wręcz niespotykana.
Zazwyczaj poznając postać musimy otrzymać krótką notkę albo bezsensowny dialog pełen oczywistych oczywistości, żeby dowiedzieć się, kim ona jest.
Tutaj tego nie ma. Ponadto ich relacja jest bardzo realna. Otrzymujemy grupkę przyjaciół czy też znajomych, ale nie ma ona hierarchii jak w większości anime, gdzie każda zdaje się, że każdy każdego lubi tak samo. To jest aż dziwne, bo anime nas do tego przyzwyczaiły. Tu widać, że jedne postacie są ze sobą bliżej, a z innymi dalej. Jedne lubią się bardziej, a drugie troszkę mniej. Tak jak w życiu. Nie ma grupki przyjaciół gdzie każdy każdego lubi tak samo. Możecie to nawet zobaczyć po sobie, że chociaż z każdym przyjaźnicie się tak samo to z jedną osobą dogadujecie się minimalnie lepiej niż z drugą. Anime, filmy i seriale nas od tego odzwyczaiły, a przecież to normalne! Tak powinno być! To jest tak dobrze napisane!
Yanineko
Yanineko jest po prostu obrzydliwa. Można powiedzieć, że jest tak przerysowana, że aż absurdalna. Jej absurdalne uzależnienie od nikotyny uniemożliwia jej normalne funkcjonowanie i pracę. Skłania ją to do obrzydliwych rzeczy.
Pomimo bycia główną bohaterką nie ma jakiegoś szczególnie wciągającego tła.
Jest taka, bo taka jest.
W przebłyskach "trzeźwości", a raczej jej braku, próbuje rzucić palenie, żeby uszczęśliwić siostrę, chociaż raczej z marnym skutkiem. Do rzucenia nie skłoniła jej nawet informacja o raku i o tym, że może umrzeć w każdej chwili.
Z jednej strony było to pokazane jako sen, a z drugiej ciekawe, czy nie była to rzeczywistość i przyśniło jej się wspomnienie tego.
Tak naprawdę jest najbardziej wierną instynktom postacią w tym anime.
Jest prostoduszna, krótkowzroczna i nie obchodzi jej, co będzie jutro. Jest impulsywna, brakuje jej empatii w stosunku do innych i jest niewrażliwa na ich uczucia.
Jedyną osobą, do której żywi najbardziej ekspresyjne uczucia, jest jej młodsza siostra.
Yakuneko
Teraz moja ulubiona i najbardziej głęboka według mnie postać, czyli Yakuneko.
Jestem naprawdę zły i szczerze współczuję tej postaci.
Jej inspiracją był kolega ze studiów autora.
Tak naprawdę pokazuje to, jak złe autorytety mogą rzutować na nas samych, kiedy próbujemy się do nich upodobnić.
Yakuneko, chociaż była bardzo dobrą i lubianą uczennicą, stoczyła się dosłownie na dno najbardziej ze wszystkich postaci, a jednocześnie pozostała najbardziej ludzka.
Naprawdę jest jej człowiekowi szkoda.
Przez problemy rodzinne i przemoc domową zaczęła się buntować. Wtedy za swój autorytet wzięła palącą Yanineko, która wydawała się wolna jak chmurka. Nic jej nie obchodziło, nikt jej nie obchodził, kompletnie ignorowała jutro.
Jej to imponowało, ponieważ sama miała na głowie masę problemów, a nasza główna bohaterka zdawała się ich nie mieć. Po prostu była szczęśliwa.
Więc przez nią wpadła w nałóg, bo chciała być taka jak ona.
Tylko w jej przypadku nie skończyło się tylko na tym.
Załamała się psychicznie i zaczęła brać narkotyki, od których szybko się uzależniła. Przez nie trafiła do więzienia i nigdy nie ukończyła liceum.
Więzienie, trauma z dzieciństwa związana z przemocą, uzależnienie od narkotyków i systemowa dyskryminacja sprawiają, że ma bardzo niską samoocenę i wstydzi się siebie.
To jest bardzo smutne.
Widać to doskonale, kiedy grają w Monopoly i Yakuneko udaje się wylosować to, że zostaje naukowcem. Jest z tego powodu naprawdę szczęśliwa
Kansai mówi, że nie może, bo przecież jest zwierzoludziem, ale ta wcześniej wybrała człowieka jako jedyna.
Na pytanie "dlaczego kłamie" odpowiada zakłopotana, że to tylko gra.
W tej odpowiedzi widać wielki smutek. Chociaż na chwilę chce uciec od swojego życia, choćby w grze poczuć się kimś.
Wciąż uzależniona od narkotyków próbuje naprostować swoje życie i cały czas walczy, chwytając się różnych prac.
Niestety przez systemową dyskryminację i brak szkoły może chwytać się tylko najcięższych i najmniej płatnych prac. Kiedy zdobywa lub ma szansę zdobyć lepiej płatną albo lżejszą pracę, jest odrzucana przez pobyt w więzieniu i tu koło się zamyka.
W odróżnieniu od Yanineko nie odurza się tylko dlatego, że jest uzależniona. Po prostu chce chociaż na chwilę uciec od otaczającej jej rzeczywistości i beznadziei, w jakiej się znalazła.
Bardzo się wstydzi brania narkotyków i mimo wszystko próbuje walczyć, tylko jest zagubiona.
Jest nawet bliska popełnienia samobójstwa po kolejnym zwolnieniu z pracy, kiedy po raz ostatni chce połapać owady, przypomnieć sobie beztroskie dzieciństwo przed śmiercią.
Jeszcze ostatkami sił próbuje się ratować, prosząc przyjaciół, aby z nią poszli i "uratowali" ją od tego, co chce zrobić.
Każdy ją jednak ignoruje.
Jedynie właściciel mieszkania, mam wrażenie, trochę wyczuł, że może chcieć sobie coś zrobić. Stąd też prośba o kontakt, nawet jeśli nic nie złapie.
Uwielbiam to anime za tę prostą, ale wyraźną ekspresję twarzy. Da się dosłownie wyczuć, co mają na myśli.
Kiedy spogląda za nią, jak już poszła, widać, że się martwi.
Tak naprawdę przypadkiem ratuje ją jej "autorytet", czyli Yanineko, która postanawia się z nią wybrać.
To był jeden z najsmutniejszych momentów, ponieważ było widać, jak wręcz cierpi.
Trauma, jaką było japońskie więzienie, odcisnęła na niej takie piętno, że słysząc jej numer skazanego, czyli 12, staje na baczność. Jest to przedstawione w sposób komediowy, jednak widać jak wielką rysę zostawiło na jej psychikę ciężkie japońskie więzienie, które rzeczywiście są jednymi z najgorszych na świecie.
Poza tym Yakuneko jest chyba najbardziej szczerą, dobrą i życzliwą postacią w tym anime, zaraz obok właściciela domu.
Troszczy się o innych, chce im pomagać, ale jednocześnie czasami potrafi być przyjacielsko złośliwa.
Jej chęć pomocy jest tak wielka, że wiedząc, że Aruko po alkoholu potrafi zabłądzić i znaleźć się w dziwnym miejscu, montuje jej GPS, żeby móc ją znaleźć i zabrać do domu.
W czasie jednej z tych podróży, kiedy jedzie z właścicielem, widzimy chyba najbardziej uroczą scenę tego anime. Jadą w ciszy, słuchając muzyki przy wschodzącym słońcu.
Jednocześnie próbują sobie powiedzieć, jak ważni są dla siebie, ale obydwu nie przechodzi to przez gardło.
W tym momencie niektórym mogą się oczy zaszklić.
Prawda jest taka, że właściciela i Yakuneko łączy świetna relacja. Właściciel jest dla niej jak ojciec, którego "nie miała".
Kiedy jej życie legło w gruzach, to on się nią zaopiekował i jej pomógł, dając jej uwagę, jakiej wcześniej nie miała.
On sam też traktuje ją prawie jak córkę i chociaż martwi się o każdego, to na nią patrzy ze szczególną troską, zważywszy na to, co przeszła.
Kto wie, być może gdyby spotkała go wcześniej, to odciągnąłby ją od zrujnowania sobie życia.
Yakuneko jest genialną i tragiczną postacią drugoplanową. Przeszła najwięcej, a jednocześnie daje od siebie najwięcej serca oraz empatii.
Hameneko
Tu taka ciekawostka. Autor wspomniał, że jest ona wzorowana na jego koleżance ze studiów, z którą kontakt mu się urwał, ale ma nadzieję, że wszystko jest u niej okej.
Hameneko o dziwo żyje całkiem normalnie. Jest streamerką, youtuberką, pali e-papierosy, ale w gruncie rzeczy jest całkiem normalna.
W szkole była wyśmiewanym przegrywem, ale pomocną dłoń wyciągnęła do niej Yakuneko, jeszcze przed tym, jak zaczęła ćpać.
Dlatego są też swoimi najbliższymi przyjaciółkami i robią sobie żarty.
Jest wybuchowa, łatwo się denerwuje, ale jednocześnie próbuje udawać kogoś, kim nie jest, "budując" swoją postać nawet wśród znajomych, którzy wiedzą, jaka jest.
Chce się wykreować na taką, za jaką chce być postrzegana, jednak jej to nie wychodzi.
Wywyższa się nad innymi, ale przez specyfikę tego anime często odbija się to na niej dość brutalnie. Normalnie jako odbiorca aż jej współczujesz, ale jednocześnie to wywyższanie się trochę łagodzi ten dysonans.
Stała się głównym obiektem dość niskich, obleśnych żartów, prawie jak Yanineko, tylko jej przytrafiają się one przypadkiem albo z jej winy.
Raz, próbując złapać stopa po tym, jak Yakuneko wyrzuciła ją z samochodu, zostaje wykorzystana przez jakiegoś zboczeńca fetyszystę, który robi jej zdjęcia jamy ustnej, wywala ją z busa i potem do tych zdjęć...
No cóż.
Dzieje się to jednak po jej żartach z Yakuneko.
Mimo to za każdy żart spotyka ją nieproporcjonalna kara.
Kansai
Kansai jest zadziwiająco normalną postacią w tym anime.
Studiuje, pracuje, nie jest uzależniona od niczego. Ma patologiczną chęć udowodnienia, że jest śmieszna.
A nie jest.
Gdyby nie to, byłaby dosłownie wzorem. Dobrze się uczy, jest bliska ukończenia studiów, dorabia sobie, dobrze się ubiera i jest wzorem dla innych.
Jej obsesja na punkcie żartów jest powiązana z inside joke Japończyków z Kansai.
Dialekt Kansai jest specyficzny. Mówią szybciej, bardziej modulują głosem, są bardziej dynamiczni. Nie wiem, jak to dokładnie określić. Zwykły japoński z Tokio jest dość monotonny, a dialekt Kansai jest bardziej energiczny, można powiedzieć melodyjny.
Stąd też postacie z tym dialektem są często dość gadatliwe i ekstrawertyczne.
Jednocześnie z Kansai wywodzi się duża liczba japońskich komików i stand-uperów. W połączeniu z większą ekspresją w Japonii powstał swego rodzaju mem/mit, że są oni zabawni i energiczni.
Stąd ta chora obsesja Kansaineko na bycie śmieszną. A komizm polega na tym, że taka nie jest xD.
Mają też inne słowa, które Japończycy z innych regionów sobie kradną, bo śmiesznie brzmią.Coś jak u nas ze Śląskiem czy "dla mnie" z Podlasia.
Aruko
O Aruko trochę nie ma co się wypowiadać. Jest alkoholiczką i pomimo tego, że jest w wieku Kansai, nie może skończyć studiów.
Właściciel domu
No i na koniec moja druga ulubiona postać.
Samotny ludzki chłop, który posiada dom i wynajmuje go głównym bohaterom.
Ma on fetysz zwierzoludzi. Posiada nawet dmuchaną lalkę.
Ciekawostka: odgłosy oddawania się samouwielbieniu zostały wykonane przez jego seiyuu poprzez uderzanie się dłonią w tyłek.
Tak.
Ktoś naprawdę musiał to nagrać.
Seksualizuje swoje lokatorki, głównie Penpeneko i Yanineko, ale jednocześnie brzydzi się nią, brudem, papierosami i innymi takimi rzeczami.
Nie przekracza też żadnych granic, a samym lokatorkom zdaje się to nie przeszkadzać.
Wyjątkiem jest oczywiście Yakuneko, do której nie żywi tego typu uczuć. Jest dla niego po prostu jak córka, którą się opiekuje, a nie obiekt seksualny.
Jego fetysz jest absolutnie nieszkodliwy.
Jest dobrym i życzliwym człowiekiem, który stara się być twardy wobec niesfornych lokatorów. Niestety czasami bywa zbyt pobłażliwy.
Tym samym jest pomocny i martwi się o swoich nieludzkich lokatorów, jak wtedy, kiedy w nocy razem z Yaku pojechał odebrać Aruko, która pod wpływem alkoholu zabłądziła, czy kiedy Yani głodowała.
Jest też głęboko straumatyzowany przez przemocowego ojca, który pił, palił i go bił.
Trauma jest tak silna, że dostał ataku PTSD po tym, jak Yanineko chuchnęła na niego dymem z papierosów, popijając piwo, które zawsze pił jego ojciec.
Dlatego też nienawidzi papierosów i alkoholu.
Być może przez swoje dzieciństwo dostrzega w Yaku samego siebie i dlatego jest w stanie tak dobrze ją zrozumieć i jest dla niego tak ważna.
Kiedy jechali po Aruko, pozwolił jej nawet zapalić w samochodzie, chociaż tak bardzo tego nie cierpi.
Stał się ofiarą żartów Yanineko, które bywają obrzydliwe, ale też tych zupełnie losowych, sytuacyjnych.
Jest naprawdę sympatycznym i dobrym, ciepłym człowiekiem.
Anime jest tą sezonową, niedocenioną perełką, dopracowaną w najmniejszym szczególe i niezrozumianą.
Oczywiście poza moim zachwytem nie jest pozbawione wad.
Osobiście nie lubię anime epizodycznych. Według mnie jest to trochę pójście na łatwiznę, ponieważ nie trzeba spinać klamrą całej historii, a jedynie wymyślać nowe skecze.
Oczywiście w takich formatach to działa, ale jednocześnie odczuwam niesmak z tym związany.
Dobrze się to ogląda, kiedy anime wychodzi co tydzień, jednak oglądając to ciągiem, nie wiem, czy nie psuje to odbioru. Nie ogląda się tego z zaciekawieniem "co będzie w następnym odcinku", bo historia jest tylko luźno połączona.
To może rzutować na całościowy odbiór serii, jeśli oglądamy wszystkie odcinki "od strzała".
A co do samych żartów, oczywiście jest to humor często toaletowy, przeseksualizowany czy też zwyczajnie niesmaczny.
Nie każdemu to przypadnie do gustu.
Seria nie posiada tego, co ma na przykład Gintama, czyli balansu między żartami a poważnymi wątkami.
Jest to celowy zabieg, ale w pewnych momentach mnie denerwował.
Niekiedy widzimy poważny wątek, który chcemy, aby został rozwinięty i zaczynamy się wciągać, a wtedy autor daje nam policzek w twarz i urywa go jakimś mniej lub bardziej śmiesznym "żartem".
To wybija z rytmu.
Jest to celowe, bo ma przykrywać wszystko komedią, ale prowadzi do frustracji.
Czasami brakuje tego złotego balansu, w którym trzeba rozładować napięcie i uciąć temat, a w którym temat warto pociągnąć dalej.
Seria ma też inne wady, które mogłaby zrobić lepiej, jednak są to moje główne zarzuty psujące jej odbiór.
Na osobną uwagę zasługuje postać Yanineko, która nie jest zbyt ciekawa.
Jest główną postacią, ale jej tło nie jest aż tak barwne jak postaci pobocznych.
Możemy odczuwać jakąś sympatię do niej lub antypatię ze względu na jej sposób bycia, ale inne postacie są po prostu ciekawsze.
Oczywiście, tak jak w życiu, nie każdy musi być "głównym bohaterem". Są osoby, które coś robią i zachowują się w jakiś sposób nie dlatego, że stoi za tym jakaś wielka historia. Po prostu takie są.
Prostolinijne, bez żadnych życiowych zakrętów.
Ocena: 8/10.
Raczej ostatni odcinek jej nie zmieni, wtedy edytuje. Może dostaniemy jakieś kompletne guano, a może istną bombę. Czysto subiektywna, ale moim zdaniem dobra. Ja też oceniając anime staram się dostosować moją ocenę do tego czym anime miało być. Gdybym oceniał to anime przez pryzmat zwykłej generycznej sezonówki to ocena byłaby znacząco wyższa, ale podszedłem do tego jako do produkcji bardziej ambitnej, bo do tego miana miała chyba aspirować. Zaznaczę też ocenę wyższą aby nie zakopać tego anime w odmętach gównianych anime.
Oncena taka nie ze względu na to, jakie to anime jest całościowo, ale za to, jakie próbuje być i jaki trud został w nie włożony.
Czy sezonówka z taśmociągu będzie bardziej wciągająca, bo akurat coś w niej wyjdzie? Być może!
Ale to jest wciąż zwykła sezonówka.
Bez głębszej refleksji, bez przemyślenia.
Tylko właśnie, to jest jak ze sztuką.
Czy abstrakcyjny obraz namalowany z wieloma niedoskonałościami, w nietypowy sposób, stojący w muzeum, ale za którym kryje się niezwykła historia i emocje, nie będzie piękniejszy niż jeden z miliona fotorealistycznych obrazów namalowanych przez studenta pierwszego roku ASP?
Czasami liczy się coś więcej niż tylko finalny produkt.
Często to historia kryjąca się za każdym pociągnięciem pędzla i emocje towarzyszące jego tworzeniu kryją prawdziwe, unikatowe piękno dzieła sztuki.
I dokładnie tak odbieram to anime.
Nie jest idealne.
Nie każdemu spodoba się jego humor. Nie każdemu spodoba się epizodyczna konstrukcja. Nie każdemu spodoba się obrzydliwość, która jest praktycznie fundamentem tej serii.
Ale jest tutaj coś, czego nie da się tak łatwo skopiować.
Charakter.
Pomysł.
Dbałość o szczegóły.
I przede wszystkim historia, która jest schowana pod tym całym gównem, papierosami, narkotykami, alkoholem, fetyszami, wymiocinami i kotami.
I chyba właśnie za to najbardziej szanuję tę serię.
Dziękuję za przeczytanie.
Bardzo, ale to bardzo wątpię, aby ktoś to zrobił.
Chyba przejdę do historii AnimeZone jako najdłuższy komentarz tutaj.
Dziękuję też za miłe komentarze dotyczące pierwszej recenzji po 3 odcinkach.
O człowieku widziałem różne komentarze ale ty niezaprzeczalnie wygrywasz z każdym... tak jak @brydak przede mną napisał poproszę o więcej twojego komentarza pod innymi tytułami jest naprawdę zarąbiście świetny, i niech nikt ci nie wmówi że jest inaczej ;3
Nie wiem, co robię ze swoim życiem, że to oglądam. Jednego jestem jednak pewien zdecydowanie nie polecam oglądania tego anime podczas jedzenia.
Można odnieść wrażenie, że autor na loterii z fetyszami wylosował absolutnie wszystkie możliwe opcje. Paradoksalnie jest przy tym niezwykłym geniuszem. Liczba odniesień do kultowych filmów, seriali i anime jest wręcz absurdalna. Sam opening stanowi misternie skonstruowaną mozaikę nawiązań, a podobny zabieg zastosowano również w zachowaniach bohaterów, są one celowo przerysowane i przedstawione niczym krzywe zwierciadło.
Na tym jednak nie kończą się zalety tego animca
Po zerwaniu pierwszej, odpychającej warstwy absurdu i obrzydliwości okazuje się, że pod powierzchnią kryje się historia zaskakująco smutna. To jeden z tych tytułów, które wykorzystują komedię jako maskę dla znacznie cięższych tematów. Im dłużej się nad tym zastanawiać, tym bardziej widać, że groteska nie jest tu celem samym w sobie, lecz środkiem wyrazu.
Już sama kreska sugeruje, że nie mamy do czynienia z kolejną sezonową produkcją stworzoną według gotowego szablonu. Postacie nie zostały dobrane przypadkowo, tworzą wyraźne kontrasty, zarówno wizualne, jak i charakterologiczne. Efektem jest seria, która wywołuje emocje. Niezależnie od tego, czy są one pozytywne, czy negatywne, trudno pozostać wobec niej obojętnym, czego nie można powiedzieć o wielu współczesnych sezonówkach.
Najciekawsze jest jednak świadome odwrócenie jednego z najbardziej znanych motywów anime. Kotodziewczynki zazwyczaj pełnią rolę czystego fanserwisu, mają być słodkie, urocze i atrakcyjne. Tutaj ten schemat zostaje całkowicie złamany. Ich wygląd stoi w skrajnym kontraście do tego, kim naprawdę są i jak się zachowują.
Główna bohaterka jest wręcz odpychająca. Sięgnęła życiowego dna. Jest uzależniona, pracuje wyłącznie po to, by finansować swój nałóg, a jej zdrowie psychiczne i fizyczne znajduje się w katastrofalnym stanie. Każda próba wyrwania się z tego błędnego koła kończy się porażką. Ludzie próbujący jej pomóc są odrzucani, ponieważ uzależnienie zawsze okazuje się silniejsze. Nawet gdy pojawia się moment refleksji i chęć zmiany, bohaterka ostatecznie wraca do dawnych przyzwyczajeń, raniąc przy tym osoby, którym naprawdę na niej zależy.
Równie istotne jest pokazanie wpływu otoczenia. Praktycznie każda osoba z jej najbliższego środowiska jest na swój sposób wykolejona. Obok mieszka alkoholiczka, która niemal nie trzeźwieje. W jednej ze scen
To jednak nie wszystko. Jedną z bliższych znajomych głównej bohaterki jest narkomanka uzależniona od heroiny i innych substancji. Seria pełna jest ludzi zmagających się z uzależnieniami, samotnością i życiowymi porażkami. Pod płaszczem absurdalnego humoru pokazuje środowisko ludzi, którzy w normalnych okolicznościach byliby bohaterami ciężkiego dramatu psychologicznego.
Całości beznadziei dopełnia systemowa dyskryminacja zwierzoludzi. Pomimo że są w pełni rozumnymi istotami, traktowani są jak obywatele drugiej kategorii. Zamyka się ich w wydzielonych dzielnicach przypominających getta, co pogłębia izolację społeczną i utrudnia jakąkolwiek asymilację. Nie są postrzegani jako równi ludziom, system konsekwentnie spycha ich wręcz do roli zwierząt domowych.
Widać to nawet w najbardziej podstawowych aspektach życia. Nie mają dostępu do opieki medycznej przeznaczonej dla ludzi, a korzystają z usług weterynarzy oraz programów okresowych szczepień, bardziej przypominających akcje szczepienia lisów niż opiekę nad obywatelami. Dyskryminacja dotyka ich również w edukacji. Już na starcie przegrywają z ludzkimi rówieśnikami, ponieważ brak nazwiska skutkuje odejmowaniem punktów na egzaminach. Nawet posiadając identyczną wiedzę i umiejętności, uzyskują gorsze wyniki wyłącznie z powodów formalnych.
Sam motyw nazwisk wydaje się bardzo ciekawym nawiązaniem historycznym. Przed reformami ery Meiji nazwiska były w Japonii przywilejem wyższych warstw społecznych, a powszechny obowiązek ich przyjęcia wprowadzono dopiero w 1875 roku. Ich brak był więc nie tylko kwestią administracyjną, ale także symbolem niższego statusu społecznego. W anime wykorzystano ten motyw niemal dosłownie. Zwierzoludzie, pozbawieni nazwisk, od początku funkcjonują jako ludzie "gorszej kategorii", a uzyskanie własnego nazwiska nawet w dorosłym życiu oznacza walkę z bezduszną machiną biurokratyczną.
Najbardziej tragiczne jest jednak to, że część bohaterów sama zaczyna wierzyć w narzucony im status i w nim trwać. Niektórzy próbują wyrwać się z biedy ciężką pracą, ale jednocześnie odcinają się od własnej tożsamości. Wstydzą się bycia zwierzoludźmi, tłumią swoje instynkty, zmieniają sposób mówienia i zachowania, próbując za wszelką cenę upodobnić się do ludzi
I właśnie tutaj wszystkie wcześniejsze elementy zaczynają się ze sobą łączyć. Uzależnienia, przemoc, traumy, problemy psychiczne czy autodestrukcyjne zachowania nie są pokazane wyłącznie jako indywidualne słabości bohaterów. W dużej mierze wynikają z otoczenia, w którym żyją. Systemowa dyskryminacja, bieda, społeczne wykluczenie i łatwy dostęp do używek tworzą środowisko, z którego niezwykle trudno się wyrwać. Można to zrobić ciężką pracą i anime pokazuje takie przypadki, jednak przeszłość, rodzina i kompleksy nie znikają.
Dlatego odnoszę wrażenie, że pod płaszczykiem absurdalnej komedii kryje się znacznie więcej. Twórcy wykorzystują groteskę do opowiedzenia o problemach społecznych, wykluczeniu, uzależnieniach i nierównościach, których często nie dostrzegamy. Tak samo jak w codziennym życiu, funkcjonując we własnej bańce, łatwo nie zauważyć problemów ludzi żyjących tuż obok nas.
Na osobną uwagę zasługują odniesienia do popkultury. Na YouTube można znaleźć materiał "ChainSmoker Cat Opening All (MOST) References", który pokazuje, jak ogromna liczba scen została świadomie zainspirowana klasycznymi anime, filmami i serialami. To przemyślana gra z widzem znającym popkulturę.
Zaskakuje mnie również bardzo niska ocena tej serii. Kiedy przeciętne, produkowane taśmowo sezonówki bez większych ambicji potrafią utrzymywać średnie powyżej 8, ocena poniżej 6 wydaje się mocno niesprawiedliwa. Nie twierdzę, że jest to anime dla każdego, wręcz przeciwnie, wiele osób odrzuci je już po pierwszych minutach. Mam jednak wrażenie, że większość widzów zatrzymuje się na powierzchni i nie próbuje dostrzec tego, co kryje się pod warstwą obrzydliwego humoru.