Sadystyczny daimyo Tadanaga Tokugawa zarządził pierwszy w Japonii turniej sztuk walki z użyciem prawdziwych mieczy, co wstrząsa nawet jego najlojalniejszymi wasalami. Jednak gdy widzowie dostrzegają, że w pierwszym pojedynku mierzą się jednoręki Gennosuke Fujiki oraz ślepy i kulawy Seigen Irako, nawet ci, którzy najbardziej sprzeciwiali się konkursowi, ogłaszają go farsą i postrzegają wady walczących jako obrażę dla ich godności. Większość obecnych nie zdaje sobie sprawy z głębokiej nienawiści, jaką Gennosuke i Seigen żywią do siebie nawzajem, a która wywodzi się z ich walki o dziedzictwo szalonego samuraja Kogana Iwamoto, przywódcy notorycznej szkoły Kogan-ryuu. Ich kiedyś kordialna rywalizacja o kontrolę nad Kogan-ryuu oraz rękę córki Kogana, Mie, szybko przybiera przemocowy charakter, gdy jeden z młodych wojowników złości mistrza, co uruchamia łańcuch zdarzeń prowadzących ostatecznie do ich poważnych obrażeń. Shigurui opisuje decyzje, które doprowadziły Gennosuke i Seigen do tego beznadziejnego punktu, a także wiele życ zrujnowanych przez brutalność kultury samurajów.