Rok 1814. Akcja toczy się w Edo, dziś znanym jako Tokio. Jedno z najbardziej zaludnionych miast na świecie, tętniące życiem chłopów, samurajów, mieszczan, kupców, arystokratów, artystów, kurtyzanek, a być może nawet istot nadprzyrodzonych. Tetsuzo, wybitny artysta swojej epoki, obecnie w połowie pięćdziesiątki, może poszczycić się klientami z całego Japonii. Ciężko pracuje w zabałaganionym, pełnym śmieci wnętrzu swojego domu-ateliru. Jego dni upływają na tworzeniu oszałamiających dzieł sztuki, od gigantycznego Bodhidharmy namalowanego na arkuszu papieru o powierzchni 180 metrów kwadratowych, po parę wróblek namalowanych na ziarnie ryżu. Krótko palący się i całkowicie sarkastyczny, bez zainteresowania sake czy pieniędzmi, za każde zlecenie, które go nie interesowało, pobierałby fortunę. O-Ei, trzecia z czterech córek Tetsuzo, urodzona z jego drugiego małżeństwa, to otwarta 23-latka, która odziedziczyła po ojcu talent i upór. Bardzo często malowała w jego miejsce, choć bez uznania. Jej sztuka jest tak potężna, że czasami prowadzi do kłopotów. "Jesteśmy ojcem i córką; z dwoma pędzlami i czterema pałeczkami, sądzę, że zawsze jakoś sobie poradzimy." Kilka dekad później Europa miała odkryć niezwykły talent Tetsuzo. Najlepiej miał być znany pod jednym ze swoich wielu imion: Katsushika Hokusai. Urzekał Renoira i van Gogha, Moneta i Klimta. Jednak dziś bardzo mało osób wie o kobiecie, która asystowała mu przez całe życie, wnosząc ogromny wkład w jego sztukę, pozostając bez uznania. To nieopowiedziana historia O-Ei, córki mistrza Hokusai: żywy portret wolnomyślnej kobiety, zasłoniętej przez postać większą niż życie jej ojca, rozgrywająca się w zmieniających się porach roku.