W połowie XIX wieku Japonia pozostawała odcięta od świata zewnętrznego. W ramach długo panującego reżimu szoguna Tokugawy pojawiały się dopiero pierwsze oznaki reform. W odległych okolicach wyspy Sikoku, młody chłopiec o imieniu Ryoma dorasta w rodzinie samurajów z niższych warstw. Dziesięć lat później ma stać się jedną z kluczowych postaci, które obalą władzę szoguna i otworzą Japonię na świat zachodni. Historia zaczyna się od Ryomy, sześcioletniego marzyciela. Jest uczciwym i wrażliwym chłopcem, który gardzi każdym rodzajem przemocy lub okrucieństwa. Jest tak wrażliwy i nieco naiwny, że często płacze z litości, widząc nawet najprostsze akty przemocy, takie jak dziecko deptające małego owada. Zarówno inne dzieci, jak i jego rodzina nazywają go „płaczusiem”. Jednak nie jest tchórzem – wcale nie jest „kurą”. Jego zmartwienie wynika z pragnienia zapobiegania nieuzasadnionym czynom i nieprawościom w życiu. Jego starsza siostra jest jedyną osobą, która rozumie jego głębię. Dostrzega, że jej brat posiada specjalny talent, i robi wszystko, co w jej mocy, aby go chronić i wesprzeć.