Jedyna córka rodziny Tazaki, Keiko, urodziła się z poważnymi niepełnosprawnościami: była głucha, niema i miała upośledzenie umysłowe. Jej rodzice próbowali zaakceptować jej stan, lecz ich cierpienie nie ustawało. Zmiana nastąpiła, gdy Keiko została przyjęta do szkoły dla głuchoniemych. Dzięki przyjaźni i współpracy nauczycieli oraz rówieśników dojrzewali nie tylko Keiko, ale także jej rodzice. Założyli grupę o nazwie „Donguri” (orzech), aby stworzyć warsztat społecznościowy umożliwiający osobom niepełnosprawnym osiągnięcie niezależności.