Pewnego dnia, spieszając się na lekcję gry na fortepianie, dziewczyna o imieniu Saki zderza się z kimś na ulicy. Gdy Saki odzyskuje równowagę, nieznajoma podnosi nuty, które Saki upuściła, wręcza jej je wraz z plastrami i odchodzi – bez słowa. Saki zastanawia się nad tożsamością wysokiej, pięknej nieznajomej, by odkryć następnego dnia, że jest jedną z jej koleżanek w nowej szkole średniej. Dziewczyna ma na imię Kanon i, mimo że jest głucha, odmawia jakiejkolwiek pomocy czy „specjalnego traktowania” ze strony nauczycieli czy klas matek. W ciągu roku Saki powoli zbliża się do Kanon i zaczyna powoli łamać jej zimną fasadę.