Pewnego dnia, spieszając się na lekcję gry na fortepianie, dziewczyna o imieniu Saki zderza się na ulicy z kimś. Gdy Saki odzyskuje równowagę, nieznajoma podnosi nuty, które Saki upuściła, wręcza je jej wraz z plastrkiem i odchodzi – nie wypuszczając ani słowa. Saki zastanawia się nad tożsamością wysokiej, pięknej nieznajomej, by odkryć następnego dnia, że jest ona jedną z jej koleżanek z klasy w nowej szkole średniej. Dziewczyna nazywa się Kanon i choć jest głucha, odmawia jakiejkolwiek pomocy czy „specjalnego traktowania” ze strony nauczycieli czy koleżanek. W ciągu roku Saki powoli zbliża się do Kanon i zaczyna powoli łamać jej zimną fasadę.