Niektóre biura cechują się stereotypowymi dynamikami: macho szef, który nigdy nie wykonuje żadnej prawdziwej pracy; pracownicy, których celem jest podlizywanie się do niego; ci, których życie wydaje się idealne; oraz osoby, na których spoczywa cały ciężar rzeczywistej pracy. Retsuko, rudopanda, należy do ostatniej grupy, ponieważ większość wieczorów zostaje do późna, aby nadrobić pracę, której jej koledzy z biura są zbyt leniwi, by wykonać sami. Ucieczką od stresu codziennego życia jest dla niej śpiewanie death metalu w lokalnym klubie karaoke. Noc po nocy Retsuko wylewa swój smutek do mikrofonu i traktuje to miejsce jako swoją osobistą oazę. Jednak gdy oddala się od swojej strefy komfortu oraz od opinii, jakie ludzie o niej mają, odkrywa, że wpuszczenie innych w swój świat death metalu może nie być aż tak złym pomysłem.