Gisborn, Meia

メイア・ギズボーン

Początkowo Meia Gisborn zachowuje się jak Amazonka; nienawidzi mężczyzn i odczuwa obrzydzenie za każdym razem, gdy Hibiki ją ratuje. Rzadko uśmiecha się (tylko kilka razy w pierwszym i drugim sezonie, w tym wtedy, gdy musiała opiekować się dzieckiem Ezry, Karu, oraz podczas ostatniej walki z wrogiem), cierpi na klaustrofobię i ma traumatyczną przeszłość. Jako młoda dziewczyna, systemy podtrzymywania życia na jej macierzystym kwadrancie uległy awarii, co doprowadziło do masowej ewakuacji przy niewystarczającej liczbie łodzi ratunkowych. Straciła rodziców, gdy w tłumie wsadzili ją na ostatni statek opuszczający kwadrans. Pozostawszy sama, zwróciła się ku przestępczości i ulicznym walkom, aby przetrwać, napędzana niepewnością wynikającą z obwiniania jej rodziców za katastrofę. Dołączyła do piratów, gdy pojawił się Magno Vivian i rzucił jej laserowy pierścień, prosząc o dołączenie do nich. Zyskawszy nową wolę życia, szybko awansowała. Jako dowódca eskadry prowadzi innych Dreadów w bitwie i jest zwykle nazywana „liderem” lub „szefem” przez innych. Wszyscy ją doceniają i zazwyczaj próbują urządzić jej niespodziankę w postaci przyjęcia urodzinowego. Jednak ona nienawidzi takich okazji i kiedyś odleciała swoim Dreadem, aby zwiadować przed Nirvaną, tylko po to, aby nie irytować załogi. Gdy jej Dread łączy się z Vanguardem Hibiki, powstaje Vandread typu Meia (Białe Skrzydło), który przypomina srebrnego orła. Jego główną i jedyną znaną formą ataku jest taran o dużej prędkości, który przebijają niemal wszystkie jednostki wroga na swojej drodze.
Chociaż Meia nigdy nie przyznaje otwarcie, czy odczuwa romantyczne uczucia do Hibiki, staje się to jasne tuż po połowie pierwszego sezonu, gdy okazuje się, że on jest jedynym mężczyzną, którego nie nienawidzi bezwarunkowo, a Kapitan Magno nawet komentuje, że spośród wszystkich kobiet na pokładzie Nirwany Meia najbardziej przypomina Hibiki pod względem temperamentu i osobowości. W swojej kajucie na pokładzie Nirwany Meia trzyma skrzynkę na biżuterię (prezent od swojej „O ma”) wypełnioną kilkoma pamiątkami i rodzinnym zdjęciem, które udało jej się uratować z domu.