Pośród okrzyków „Heil Hitler” Adolf Hitler, najbardziej wybitny przywódca Niemiec, zwraca się do narodu. Pod jego przywództwem kraj przeszedł monumentalny rozwój, pokonując upokorzenie wynikające z porażki w I wojnie światowej i stając się straszną militarną supermocarstwem. Gdy Hitler mówi o wzroście swojego narodu, ponownie podkreśla znaczenie niemieckiego ducha nacjonalistycznego i ostrzega przed narastającym zagrożeniem żydowskim. Gdy kończy swoje przemówienie, Hitler podnosi prawą rękę w ostatnim salutacji pośród grzmotującego huku tłumu, mając pełne przekonanie, że on i jego kraj zostawią ślad w historii. Wychowując się w małym miasteczku w Austrii, Hitler został wprowadzony w niemiecki nacjonalizm w młodym wieku. Jego rodzice mieli przeciwne poglądy na temat jego wczesnego zainteresowania sztuką – surowe odrzucenie ze strony ojca i miłujące wsparcie ze strony matki. W rezultacie nie był on zaniepokojony śmiercią swojego ojca, ale całkowicie zniszczony śmiercią swojej matki. Ostatecznie ubiegał się o przyjęcie do szkoły sztuk pięknych w Wiedniu i, do jego frustracji, został natychmiast odrzucony. Zmusiło go to do życia na ulicach, gdzie po raz pierwszy zetknął się z antysemityzmem. Choć początkowo sceptyczny, Hitler w końcu przyjął tę ideologię, szybko przekształcając się w charyzmatycznego przywódcę – i wpływowego, który zmienił równowagę władzy na świecie i dramatycznie zmienił bieg historii.