Claudius jest martwy, zamordowany przez swoją żarłoczną władzy żonę, Agrypinę. Jej 14-letni syn Nero jest teraz ogłaszany piątym cesarzem rzymskim – spadkobiercą dynastii julijsko-klaudyjskiej założonej przez Cezara Augusta. Nero będzie jej ostatnim przedstawicielem. Młodociany i arogancki, najmłodszy władca imperium wchodzi na scenę niemal niechętnie, bardziej zainteresowany recytowaniem greckiego teatru niż wygłaszaniem przemówień. Jego panowanie jest paradoksalne, ponieważ nastoletni cesarz wykazuje obojętność wobec sojuszników, a jednocześnie współczucie wobec poddanych. Mimo takiego zachowania Nero wydaje się być zbawieniem Imperium Rzymskiego: dzięki jego reformom senat nie tęskni już do przywrócenia Republiki Rzymskiej. Jednak wraz ze wzrostem jego autorytetu i wpływu, chciwość Nerona staje się niedościgła. Stopniowo poddając się szaleństwu, Nero czuje się napędzany pożądaniem, obcując i mordując nawet swoją rodzinę i najbliższych doradców. Do końca swojego życia macza ręce w krwi, takiej samej krwi, która przyniosła go na tron.