Obudziłam się, odkrywając, że jestem w starym domu głęboko w śnieżnych górach. Powiedziano mi, że przywieziono mnie tam z urazem głowy. Była tam pani domu, otoczona książkami i obrazami, która uwielbiała aparaty fotograficzne, oraz cztery pokojówki, które uśmiechały się smutno. Wydawało się, że wiedzą wszystko. Jednak ja nie pamiętałam nic. „Przyniosłaś czas do tego domu, gdzie czas stanął w miejscu”. Koła zębate zaczęły pracować, jakby prowadzone przez ludowe legendy o porwaniach opowiadane przy świetle świec. O północy wielki zegar, który stał przez dekady, uderzył trzynaście razy. Gdy ciemnoniebieski cień wypłynął z głębi studni, w ciemnościach rozległ się szloch pokojówek. Czy to była ekstaza, czy coś innego?