Szary, ponury niebo, błotnista ziemia chrzęszcząca pod jej stopami i lekki mżawka przemocająca ją do kości — po każdej regresji Karen Heyer odzyskuje wspomnienia przeszłości w tej chwili. Mimo że żyła swoim życiem wielokrotnie, przedwczesna śmierć to jedyne możliwe dla niej zakończenie. W swojej pierwszej iteracji po prostu wierzyła, że obudziła się w powieści, co skłoniło ją do podążania za fabułą, by osiągnąć szczęśliwe zakończenie. Ale szczęście nie jest zapisane w jej losie. Niezależnie od tego, co robi, kogo spotyka lub co mówi, czeka ją brutalna śmierć. Jednak w setnej iteracji Karen postanawia spróbować czegoś nowego — morderstwa. Dziewięćdziesiąt dziewięć śmierci doprowadziłoby każdego normalnego człowieka do szaleństwa, a Karen nigdy nie uważała się za nic innego niż zwykłą osobę. Może próba wstrząśnięcia sytuacją pomoże jej osiągnąć zupełnie inne zakończenie.