Gdy artysta dąży do wizualizacji utworu muzycznego, może zaspokoić tę potrzebę, tworząc animację dopasowaną do dźwięku i rytmu. W tej sekwencji zbiór falistych linii przekształca się w „Symfonię nr 2 d-moll, op. 36 – IV. Allegro molto” Ludwiga van Beethovena, wykonaną przez orkiestrę. Linie płynnie zmieniają kształt, przyjmując postać różnych obiektów, w tym muzyków, instrumentów, zwierząt, aniołów i demonów. Ta fantasmagoria stanowi prawdziwy spektakl zarówno dla oczu, jak i uszu.