Ja, Starsza Kociarka, cieszę się życiem jako kot domowy. Gdy nadejdzie czas na jedzenie, moi ludzie są tu, by mnie nakarmić. Gdy nadejdzie czas na zabawę, moi ludzie są tu z zabawkami. A gdy nadejdzie czas na sen, mam swojego własnego ludzkiego grzejnika czekającego na mnie w futonie; jego imię to Drogi, inaczej Mężczyzna w Majtkach (nie pytajcie, ludzie są dziwni). Wszystko jest miaukowite. No cóż, wszystko było idealne... dopóki Nekomaki nie postanowiła wprowadzić do domu małego demonicznego „kota” o imieniu Acorn. Nawet nie jestem przekonana, że ta kula śluzowatego futra to w ogóle kot. Już teraz wiem: moje dwanaście lat na tej ziemi NIE będą spokojne...