Kazao jest zadowolony ze swojego życia na wyspie Mirai („Przyszłość”). Choć jego rodzice porzucili go po urodzeniu, zostawiając go na wychowanie w placówce przypominającej sierociniec, jego życie jest komfortowe i ma przyjaciół, w szczególności uroczą Eiko, dziewczynę, którą kocha. Pewnej nocy jednak przeżywa okropny koszmar, w którym widzi, jak ginie w wypadku motocyklowym. Po tym wszystkim się zmienia. Następnego dnia jego rodzice cudownie „znajdują się”, a on jest wyrwany ze swojego idyllicznego życia i z boku Eiko, by zostać wrzucony w świat, który zna tylko z programów telewizyjnych i zadań szkolnych. Bezceremonialnie zostawiony w środku miasta, z jedynie zarysowaną mapą jako przewodnikiem, Kazao jest uratowany przed bezcelowym błąkaniem się w poszukiwaniu nowego domu przez uroczą i bezpośrednią Yuu, która okazuje się być w jego klasie w nowej szkole. Mimo najlepszych starań, by zaakceptować nagły powrót rodziców i przyjazne gesty Yuu, Kazao nie może pozbyć się uczucia, że coś nie gra. Nie może też zapomnieć o Eiko. Dlaczego jego rodzice odczekali szesnaście lat, zanim go zawołali z powrotem? I dlaczego fortepian jest jedynym używanym meblem w nowym domu jego rodziców? Tajemnice zaczynają się nakładać jedna na drugą, gdy kłamstwa się rozsypują w tym intrygującym opowieści o przyszłych możliwościach i niewinnej romansie.