Sawatari, Makoto

沢渡真琴

Makoto to postać z japońskiej powieści wizualnej Kanon, której głos użyczyła Mayumi Iizuka. Jest młodą dziewczyną, która na początku historii bez ostrzeżenia zaatakowała Yuuichiego Aizawę w środku miasta. Następnie została odniesiona do domu Yuuichiego i Nayuki Minase, gdzie mieszkała jako gościnna przez resztę swojej historii. Mimo utraty pamięci, pamiętała swoje imię i była przekonana, że żywi urazę do Yuuichiego z przeszłości, gdy odwiedzał to miasto, będąc jeszcze młodszym. Amnezja Makoto, czyli utrata pamięci, jest znacznie poważniejsza niż w przypadku Yuuichiego czy Ayu Tsukimiya, ale pochodzi z zupełnie innego źródła. Jeśli chodzi o jej opinię na temat trzymania małych zwierząt jako zwierząt domowych, smuci ją fakt, że zwierzęta są czasem porzucane, gdy ich właściciele nie mogą się nimi opiekować. Z powodu tego nastawienia, potrzebuje czasu, by przyzwyczaić się do bezdomnego kota, którego znajduje w połowie swojej historii i któremu później nadaje imię Piro. Makoto okazuje wielką miłość do Pirowa i często nosi kota na głowie.
Od samego początku staje się oczywiste, że Makoto ma psotną osobowość, co prowadzi do tego, że wykonuje różne figle. Są one kierowane wyłącznie do Yuuichiego z powodu jej silnej niechęci do niego, którą stale potwierdza. Jej uporczywe próby robienia figli Yuuichiemu różnią się stopniem nasilenia, od prostego upuszczania jedzenia na niego, aż po wrzucenie raz zapalonych fajerwerków do jego pokoju. Z biegiem czasu, gdy Makoto zaczyna czuć się bardziej członkiem rodziny Minase niż obcą, szczerze zaczyna polubić Yuuichiego, skutecznie ignorując swoją ukrytą niechęć do niego.
Makoto może być nieświadoma rzeczy, które ludzie w jej wieku powinni znać, takich jak fakt, że może kupić własne bułki z mięsem i mangę; Yuuichi kiedyś zauważył, że jej brakuje zdrowego rozsądku z powodu braku doświadczenia społecznego. Podobnie jak Ayu, ma też idiosynkratyczne wyrażenie „auu~”, które wypowiada, gdy jest sfrustrowana lub smutna; podobnie jak u Ayu, nie ma ono rzeczywistego znaczenia. Kolejnym unikalnym wzorcem mowy jest to, że zawsze odnosi się do siebie w trzeciej osobie. Pod koniec swojej historii Makoto zaczyna nosić dwa dzwonki na prawym nadgarstku i lubi dźwięk, jaki wydają.

Spoiler