Ijigawa, Rui

伊知川累

Rui to postać w tej historii, znana z noszenia dużego kokardy na głowie oraz z bycia złośliwą dziewczyną. Mimo to ma ukrytą słabość do Honmaru i bardzo go kocha. Często żartuje z niego i nęka go, ale wynika to z dziecięcej złości po tym, jak została zmuszona do odczuwania do niego uczuć. Mimo swojej wulgarnych manier, Rui jest opisana jako osoba o silnym charakterze i dobrym języku. Jest też dość gadatliwa i lubi kraść odpowiedzi Honmaru, angażując się w stylową nękaninę i twierdząc, że zgodnie z prawem należy podziękować właścicielowi książki w wysokości 1 procenta.
Jednak gdy Honmaru jej pomaga, Rui pokazuje szczery i kobiecy bok, np. rumieniąc się i płacząc. Ponadto ma zdjęcia Honmaru, jak płacze podczas szczepień i podczas pływania z powodu jego fobii wodnej, i twierdzi, że jest to dlatego, że go lubi.
W miarę postępu historii Rui stopniowo zaczyna doceniać Honmaru, który opanował wiele sportów dzięki specjalnym treningom. Jak wspomniano wcześniej, Mimora to postać z zaklętym ostrzem, a większość postaci boi się jej dużego płaczu, ale Ichikawa jest jedynym, który wcale się tego nie boi i jest bardzo silny umysłowo. Wykorzystując swoją zdolność do bycia mistrzem języka, Rui kiedyś na dużą skalę nękała Honmaru, podszywając się pod Mimorę, używając magii i grożąc „wyrzuceniem jej z domu” oraz używając magicznych przedmiotów. Rui mieszka w stosunkowo dobrym domu i chodziła do tej samej publicznej Szkoły Podstawowej Barbarzyńców co Honmaru i Jabao (trzej są przyjaciółmi z dzieciństwa, którzy uczęszczali do tej samej szkoły od przedszkola, przez szkołę podstawową, aż do szkoły średniej). Podobnie jak Iyona, Rui należy do klubu siatkówki i odpowiada za ustawiaczy. Mimo że ona i Iyona mają przeciwne osobowości, są dobrymi przyjaciółkami i często działają razem. Treść ich rozmowy była rzadko przedstawiana, ale „Jakiego typu chłopaka lubisz?” zostało szczegółowo opublikowane pod tym tytułem. W tamtym czasie Iyona albo po prostu zgadzała się z uwagami Ichikawy, albo dawała bezosobową odpowiedź, która tylko powtarzała treść jak szablon, a Ichikawa został w to wciągnięty.