Assassin

アサシン

Przywołana przez Jester Karture jako Zabójczyni w fałszywej Wojnie o Święty Graal w Snowfield. Była dawną kandydatką na stanowisko Hassana-i Sabbaha, pseudonimu wspólnego dla przywódców Ligi Zabójców, Hashshashinów. Znana była jako szczególnie wierząca dziewczyna w pewnym kraju, którego istnienie określano jako „tylko opowieść”. Poddała się intensywnemu treningowi, aby zdobyć sobie imię, i była tak pobożna, że próbowała udowodnić swoją wiarę do tego stopnia, że nawet ci, którzy czcili tego samego Boga, nazwali ją „fanatyczką” z pogardą. Choć ich grupę można by nazwać kompanią fanatyków, jej przekonania były tak wykraczające poza normę, że zasłużyły jej na to miano. Nie nienawidziła tych, którzy ją lekceważyli, ponieważ wierzyła, że powodem jej pogardy była jej własna niedojrzałość i że jej przekonanie nie było wystarczająco mocne.
Chciała stać się przywódcą sekty, co wymagało od niej zdobycia mocy, którą można by nazwać Boskimi Cudami. Te Cuda miały pewne unikalne specyfikacje, mianowicie musiały szybko i niezawodnie gasić życie heretyków i niewiernych. Przywódcy z przeszłości zdobywali swoje tytuły, osiągając liczne cuda godne noszenia imienia Upadłego Anioła w formie Zabaniya, więc ona nieustannie kontynuowała swój szalony poszukiwanie samodoskonalenia, szukając cudów osiągniętych przez jej poprzedników. Odtwarzała je jeden po drugim, ale Świat wydawał się tylko krzyczeć do niej „Nadal za mało” bez przerwy. Inni członkowie byli tak zszokowani jej osiągnięciami, że nie mogli uwierzyć w to, co się stało. Choć osiągnęła cuda wszystkich osiemnastu przywódców z przeszłości, nikt w secie nie uznał jej prawa do dziedziczenia przywództwa. Był to jej dowód, nasiąknięty krwią i potem, i wiedziała lepiej niż ktokolwiek inny, co naprawdę trzeba zrobić, aby dotrzeć do tego punktu.
Wierni zaczęli ją unikać, mówiąc jej: „To, czego dokonałaś, nie różni się niczym od robienia kopii starych tomów. Nie osiągnęłaś własnego Cudu, ponieważ w tobie nadal tkwi niedojrzałość”. Choć rzeczywiście brakowało jej zdolności do innowacji, ich zaprzeczenie stanowiło tylko połowę przyczyny. Bali się jej, niej, która nauczyła się wszystkich tych technik w ciągu kilku lat. Ich ostateczne uzasadnienie brzmiało: „Jesteś nadal zbyt młoda. Nie możemy mieć kogoś takiego jak ty noszącego tytuł naszego przywódcy”, i choć było to wypełnione niczym innym jak wymówkami, posłusznie się temu podporządkowała. Po prostu kwestionowała swoją własną wiarę i uważała się za młodocianą za to, że splamiła tajne techniki ich dawnych przywódców. Nie obwiniała nikogo, ale nadal kontynuowała poszukiwania własnej tajnej techniki.
„Ten o stu twarzach”, człowiek zdolny do mistrzowskiego rozwiązania każdej sytuacji, ostatecznie został dziewiętnastym przywódcą, a po rozpoznaniu jego zdolności, Zabaniya: Iluzja Samozaprzeczenia, była czymś, czego ona nie miała, i wstydziła się swojej niedojrzałości, zamiast czuć zazdrość. Nie spełniła niczego na końcu, ani nie otrzymała żadnego uznania. Po prostu żyła jako fanatyczka i nie pozwolono jej nawet zostać męczennicą za swoją wiarę. Spędziła swoje życie bez znaczenia do samego końca, ale nadal nie żywiła nienawiści do Świata. Nadal wstydząc się swojej niedojrzałości, znów zanurzyła się w wir wiary, ponieważ nie miała emocji, które pozwoliłyby jej żywić urazę. Jedynymi rzeczami, które nienawidziła, były fałszywe bożyszka niewiernych, co czyniło ją fanatyczką, której żaden normalny człowiek nie mógłby odkupić. To jest cała jej historia, która po prostu zniknęła w otchłani historii jako historia kolejnej fanatyczki, i choć powinna się tam skończyć, odrodziła się w momencie, gdy fanatyczka została wybranką Fałszywego Graala.