Sandro 7 years ago Pierwsze spostrzeżenie płytkie dla co do niektórych ... wybaczcie, ale to moje odczucia...00
IshnearBabilon 7 years ago 1. Przygotowanie do gry Inna nazwa tej gry to 100 poematów, a z nazwy tej wynika też ilość potrzebnych kart. Jest ich równo sto, jednak do gry używa się ich tylko 50, po 25 na każdego z graczy (wyjątek stanowi drużynowe gempei, wtedy 100 kart na dwie drużyny po trzy osoby). Gracze spośród stu losują swoje karty, a następnie rozkładają je po swojej stronie w trzech rzędach, jednocześnie rozdzielając na lewą i prawą stronę. Sposób ich ułożenia zależy od indywidualnej strategii gracza. Istnieją ścisłe zasady dotyczące rozmiarów pola gry. Szerokość nie powinna przekraczać 87 cm, pomiędzy rzędami kart powinna być odległość 1 cm, a pomiędzy kartami dwóch różnych graczy - 3 cm. Warto dodać, że gra odbywa się na matach tatami, dzięki temu łatwiej odmierza się odległości. Po rozłożeniu kart gracze mają 15 minut na zapamiętanie ich pozycji, gdy czas minię gracze kłaniają się sobie i lektorowi. Z podstawowych zasad jeszcze: Nie można mieć ręki na polu przed wyczytaniem poematu oraz nie wolno używać dwóch rąk na raz. 2. Przebieg gry Lektor wpierw czyta jokkę - poemat zerowy, nie wliczany w skład zbioru z Ogura. Zaraz potem zaczyna się rozgrywka. Lektor czyta tylko pierwszą część poematu, po której należy go rozpoznać i odnaleźć kartę, na której zapisany jest ciąg dalszy. Jak widać niezbędna do tego jest znajomość ich wszystkich bądź ewentualnie tylko charakterystycznych sylab i końcówki. Zanim przejdę do dalszej części omówię właśnie te charakterystyczne sylaby, które nazywane są kimariji. Każdy poemat ma określoną liczbę sylab, po których można odróżnić go od innych. Dla przykładu, mój ulubiony, pierwszy poemat ma "aki no", podobnym do niego jest "aki ka" czyli poemat 79. Istnieją też poematy z unikalnymi sylabami, nazywamy je jednosylabowcami, ponieważ można je rozpoznać po tej jednej sylabie, nie powtarzającej się w żadnym innym poemacie. Jest ich 7: 18. "su", 70. "sa", 77. "se", 81. "ho", 22. "fu", 57. "me" oraz 87. "mu". Reszta to dwu- i wielosylabowce. Jeśli mamy bardzo wytrenowany umysł i jesteśmy w stanie zapamiętać, które karty zostały już wyczytane, a które nie, z niektórych trzy- lub więcej sylabowców, mogą zrobić się np. dwusylabowce. Jak? Weźmy moje "aki no" i "aki ka" z przykładu. Są to dwie karty zaczynające się "aki", więc jeśli jedna z nich zostanie już wyczytana, będzie można ruszyć po usłyszeniu już drugiej sylaby, czyli po usłyszeniu "aki". Tak samo dzieje się z całą resztą. Przy wielosylabowcach mamy coś takiego, jak krycie karty. Są karty, które można rozpoznać np. dopiero po piątej sylabie, jest to bardzo dużo, dlatego jeśli po naszej stronie posiadamy taką kartę należy ją zasłonić przed przeciwnikiem. Zazwyczaj zbija ją ten, po czyjej stronie leży prawidłowa karta, gdyż atak jest mocno utrudniony. Ustawienie kart można zmieniać podczas rozgrywki, należy to jednak zgłosić poprzez uniesienie ręki. Możemy zbić jedną kartę albo kilka, ważne aby wśród nich znalazła się prawidłowa. Jeśli obaj gracze dotkną karty w tym samym czasie zabiera ją ten, po czyjej stronie leżała. Przy zbiciu karty przeciwnika, należy oddać mu jedną ze swoich kart. Powinno się dobrze przemyśleć swoją decyzję. Tak samo gdy popełnimy błąd, tak zwany faul (jap. Otetsuki), także (w większości przypadków) musimy oddać kartę przeciwnikowi. Faule popełniamy np. gdy dotkniemy złej karty, ale znajduje się ona po przeciwnej stronie (chodzi o stronę ty-przeciwnik, nie prawa-lewa) niż prawidłowa karta lub np. gdy złapiemy pustą kartę. Teraz nasuwa się pytanie: czym są puste karty? Jak już wspomniałam kart jest łącznie 100, ale w grze używa się połowy z nich. Lektor jednak ma je wszystkie. Karty, które nie znajdują się na polu podczas rozgrywki nazywane są właśnie kartami pustymi. Więc tak: Lektor czyta pierwszą część poematu, ty chwytasz za dobrą kartę, a następnie odkładasz ją na bok, potem lektor czyta zakończenie przeczytanego wcześniej poematu i po odstępie (jeśli dobrze pamiętam) jednej sekundy zaczyna czytać kolejny poemat. Podczas tego krótkiego czasu strasznie zmienia się postawa gracza. Wpierw gracz klęczy, gdy oczekuje na pierwszy wers poematu przybiera pozycję podobną do tej, jaką przybieramy chodząc na czworaka, kolana na ziemi, jedna ręka oparta na tatami, atakująca ręka tylko dotyka palcami maty. Zbija kartę wygodniejszą ręką, idzie po nią i odkłada na bok, gdy jest to karta przeciwnika podsyła mu swoją jednocześnie unosząc w górę jedną rękę, jest to znak dla lektora aby nie zaczynał czytać podczas wymiany. Podczas odczytywania drugiej części, gracze nadal siedzą, potem znów moment napięcia w oczekiwaniu na pierwszy wers. 3. Koniec gry Wygrywa ten gracz, który prędzej zbije 25 kart, czyli inaczej - ten, który prędzej będzie miał przed sobą puste pole. Po zakończeniu gry, gracze dziękują sobie za grę. Mam nadzieję, że może przyda się to kiedyś komuś, kto będzie szukał dokładniejszych informacji.00