shapphire_116 10 years ago Początek ostatniego odcinka był ciekawy, ale przede wszystkim dziwny. >.< Chociaż spodobał mi się głosik tego ''ducha'' piłki, brzmiał jak głos małego, rozwydrzonego dziecka. :) Ten ostatni ep. był dość spokojny, wręcz przyjemny. W kilku słowach co myślę o tej produkcji: to, co mnie najbardziej zasmuciło/zirytowało to fakt, że w serialowej wersji elementy dramy, humoru i baseballu były ładnie zbilansowane, a w anime to nie dość, że dramy jest więcej, niż być powinno, to jeszcze zostało to tak słabo zrobione. ;( W ogóle nie czuć powagi czy dramatyzmu sytuacji, bohaterowie też przedstawieni zostali dość koślawo, ani trochę się z nimi nie zżyłam. Innymi słowy, przykro mi to mówić, ale porażka! Czuję się zawiedziona, a to uczucie potęguje jeszcze fakt, że najpierw zapoznałam się z inną adaptacją tego tytułu, przez co oczekiwania co do tego anime były jeszcze większe. Oglądając hurtem te kilka ostatnich odcinków to jedyną rzeczą, która naprawdę mi się spodobała to ''przemowa'' Mizugakiego do Kadowakiego z 9 odcinka, gdzie nie wiedzieć czemu owy poziom paskudności całej sytuacji naprawdę się spodobał. -.- Tak więc to i jeszcze postać Seihy. Dzieciak potrafi zrozumieć co człowiekowi w duszy gra. Nawet jeśli ktoś tego po sobie nie pokazuje w żaden sposób (czyt. Takumi) to on zawsze potrafi stwierdzić, czy człowiek jest smutny, czy może cierpi, czy jest obrażony albo szczęśliwy (dlatego właśnie robi za świetnego mediatora). ;) Podsumowując moja ocena to 6/10, chyba zawyżyłam, ale niech będzie. Nie poleciłabym za bardzo tego anime, jeśli szukasz dobrego anime z baseballem i okruchami życia, to z całego serca polecam Cross Game - prawdziwa perełka! - albo chociażby Ookiku Furikabutte. Jest wiele świetnych anime z tego gatunku, ale niestety Battery się do nich nie zalicza. <koniec>00